چه شگفت است آشنایی در پس بیگانگی ، خویشاندی  پنهان در نا آشنایی! ما دو تن، دوهمزبان گنگی بودیم و مخاطب نگفتن های هم، و کارمان کتمان همدیگر. سکوت بر سر غوغای طاقت فرسای کلمات.

در دل من که همیشه از حرف ها و درد ها ی دیگری لبریز است، جایی برای آنچه چشم ها می گویند نبود،اما همواره می دانستم که مثنوی های سخن ،در پس پرده ی این سکوتی که میان ما افکنده است،چشم انتظار آنند که من یا او لبی به گفتن بگشاییم  ولی ما  تمام لحظه ها را چشم انتظار گذاشتیم و از هم گذشتیم. من یقین داشتم که او نیز به روشنی من احساس می کند که برای حرفهای او _ نه حرفهای روزمره با آدم های روزمره ،که حرفهایی که کلماتش پاره های "بودن" آدمی اند و هر لفظش قطره ای از آن "من" راستین آدمی _من مخاطب تنها، نه ،من تنها مخاطب اویم،من مخاطب او نه، من "همان مخاطب" اویم،که حرف هایی این چنین ،در همه هستی ،یک مخاطب بیش ندارند و اگر او را بیابند، نه تنها با زبان، که با لبها و چشم ها و دستها و گونه ها و نبضها و..سکوت ها و سخن ها، با سلول سلول بدن، لحظه لحظه عمر...او را به همنشینی می طلبند.

                                                        " با کمی تغییرات "